jedz, pij i siedź w domu niewidzu

Nasłuchałam się tyle dobrego, że postanowiłam bezzwłocznie przy najbliższej okazji odwiedzić wrocławski Teatr Polski w celu obejrzenia „Tęczowej trybuny 2012”.


Bilety zarezerwowałam 2 tak na wypadek gdyby ktoś jeszcze miał ochotę na poszerzenie teatralnych horyzontów. Tym razem nie szukałam długo, bo Sandra stwierdziła, że też chętnie zobaczyłaby spektakl.
- Ty, ale może nie opowiadajmy sobie na głos jak wg nas wygląda scenografia i co robią aktorzy.
- Ja tam myślę, że to byłoby niemniej ciekawe, ale tym razem sobie darujemy. – Odpowiadam usiłując jednocześnie w moim, hmmm, nazwijmy to artystycznym nieładzie odnaleźć telefon.


Nadeszła środa. Pyszny wegański obiadek, odnalezienie biletów i ruszamy. Poza rozwaleniem jakiegoś straganiku w przejściu podziemnym nawet całkiem sprawnie udało się nam dotrzeć do teatru. Byłyśmy jak przystało na przykładnego widza 20 minut przed spektaklem. Bardzo miła obsługa pomogła w znalezieniu szatni i naszych miejsc na widowni.
- Ciekawe jak wygląda scenografia?
- Nie wiem, ale myślę, że ta sztuczna trawa, po której szłyśmy ma symbolizować murawę.
- I są jakieś lampy, bo babka wprowadzająca widzów mówiła żeby na nie uważali.
- Są na pewno też ekrany, bo w opisie jest wymieniony ktoś, kto robił wideo.


Wreszcie po upływie znacznej ilości czasu szanowna widownia raczyła usadowić się na miejscach. Ostatnie szepty, chrząkania i zaczynamy.
- Ej, oni chyba teraz tańczą. – Mówię do Sandry słuchając „Rewolucji” Jamala.
- I chyba coś jest na ekranie.
- Skąd wiesz?
- Bo widzę jak coś miga.
- Ten motyw z czekoladkami to jest z Krzysia spektaklu. – Mówię Sandrze kiedy słyszymy rozmowę o gościu wymiotującym czekoladkami.


Niestety później spektakl nam się rozmywał, rozbiegały się wątki, a sprawy wizualne z wiadomych przyczyn w ogóle do nas nie docierały. Poza tym po spektaklu jednogłośnie zgodziłyśmy się z tym, że aktorzy wydawali się być obok nas, a nie z nami. Nie wiem czy przez to, że zabrakło tu tej wizualnej strony czy przez coś innego w ogóle nie docierały do nas emocje postaci. Aktorzy wydawali się być gdzieś poza nimi. Czasem wydawało mi się, że aktor tę swoją postać prowadzi za rękę jak rodzic dziecko, ale tak naprawdę wciąż jest gdzieś w swoim hermetycznym świecie niedostępnym dla emocji tego dziecka.


Podsumowując. Spektakl „Tęczowa trybuna 2012” nie jest spektaklem, który widza niewidomego zabierze całkowicie w swoją rzeczywistość. Nie potrafię powiedzieć nawet czy podobał mi się on czy nie. Były wątki, które były zrozumiałe [transseksualny ksiądz], ale były też takie, które powodowały mi w głowie 1 wielki chaos. Często czułam się zagubiona i nawet nie zmuszałam się do śmiechu słysząc go na widowni. Oni się śmiali, a ja gorączkowo próbowałam rozkminić o co teraz może chodzić?


- Macie bardzo roszczeniowe podejście do świata. Brajl, audio deskrypcja. Teatr to nie jest potrzeba pierwszego rzędu. – Skwitował kolega słuchając mojej i Sandry pospektaklowej rozmowy.

Żarcie jest, picie też, mam gdzie mieszkać, oddychać również mogę więc o co mi w ogóle chodzi? W teatrach i tak są pełne sale. Czasem biedne wejściówki na schodach muszą siedzieć, bo jakiś roszczeniowy niewidomy ośmielił się kupić bilet w pierwszym rzędzie. Przyjdzie taki, rozsiądzie się układając obok siebie złożoną białą laskę i jeszcze narzeka, że nie rozumie, bo nie widzi. Teatr jest przecież dla widza, a nie dla niewidza.


„Tęczowa” musi być obejrzana ponownie. A ponieważ najprawdopodobniej do tego czasu wzroku raczej odzyskać nie zdążę, :))) na kogoś spadnie ten ciężki obowiązek opowiedzenia tego, co umknęło. Za moje „wygórowane” potrzeby przepraszać nie zamierzam. Bo czy ktoś, kto na Sali chciałby mieć odpowiednie oświetlenie też jest roszczeniowym egoistą, który od życia wymaga zbyt wiele?